Een keerpunt van passief naar actief

Jolanda, voormalig onderwijzeres basisonderwijs

Een keerpunt van passief naar actief

Ik ben Jolanda, 55 jaar, ik kom uit Brabant en woon nu twintig jaar met mijn partner in Rotterdam. Ik werkte op een basisschool in groep 1 en 2.
In mei 2016 ben ik ziek geworden. Ik heb een auto-immuunziekte. De werkdiagnose is AOSD (Adult Onset Still’s Disease), ook wel de ziekte van Still genoemd. Ik heb in het begin van mijn ziekte nog even doorgewerkt, maar ik ging steeds verder achteruit. Ik had geen energie meer voor een baan die wel energie kostte, ik had pijn en mijn reserves raakten op.

Welke impact heeft het programma gehad?

Als patiënt heeft het programma mij inzicht en overzicht gegeven. Vooral de gereedschapskist met verschillende aspecten van mijn ziekte was heel herkenbaar. Het liet me zien dat ik op bepaald gebieden al goed bezig was. Dit geeft bevestiging. Het heeft me ook nieuwe aspecten laten zien waaraan ik kan werken, bijvoorbeeld mijn emotionele kant. Die heb ik altijd onderdrukt. Een ander inzicht is dat ik veel zelf wil doen en geen hulp accepteer, en ook dat alles invloed op elkaar heeft. Ik vond het fijn om in een groep mensen te zitten die hetzelfde doormaken. Je kunt elkaar helpen in plaats van alles alleen uit te zoeken. Een tastbaar hulpmiddel zijn de schema’s die langskomen. Ik houd van schema’s, ze maken dingen concreet.

Het programma was mijn eerste activiteit buiten het onderwijs. Het was een goede, eerste stap om te kijken naar wat ik wel kan, in plaats van naar wat ik niet kan. Het voelde goed om weer iets te leren. Het programma ging over mijn interesses: gezondheid, voeding, etc., daar knapte ik van op. Het was voor mij een keerpunt van passief naar actief. Ik kreeg het gevoel dat ik toch iets kan betekenen voor mensen, mij in kan zetten. Ik heb mijn eigenwaarde teruggevonden en heb nieuwe energie om dingen te ondernemen. Het programma was hierbij een eerste stap. Het heeft mij geholpen een tweede stap te zetten. Ik doe nu vrijwilligerswerk in de buurt, wat ik erg leuk vind.

Welke dingen die je geleerd hebt, gebruik je nog steeds? Welke veranderingen heb je doorgevoerd?

Ik kijk nog steeds naar de gereedschapskist met daarin de verschillende aspecten van ziekte en leven. Ik gebruik kleine stapjes van de actieplannen. Andere technieken die ik nog gebruik zijn ‘het nemen van besluiten’ en ‘positieve gedachten’. Ik heb in mijn hoofd veel negatieve gedachten, hoewel ik me naar buiten toe wel positief gedraag. Ik ben me nu bewust van deze negatieve gedachten en probeer ze steeds meer om te zetten. Naar aanleiding van het programma heb ik contact gezocht met een psycholoog om me te helpen met mijn emoties. Deze zijn blijven liggen tijdens de medische zoektocht. De psycholoog helpt me om hulp te vragen en te communiceren met mijn omgeving. Ik wilde sterk zijn en dacht dat hulp vragen zwak was. 

Voor het programma was mijn ziekte een grote brij. De training heeft overzicht gegeven en de ziekte in kleine vakjes opgedeeld. Ik heb ingezien wat ik al wel goed doe en waarin ik nog kan verbeteren. Ik maak een beter onderscheid tussen wie ik ben en wat mijn ziekte is. Hier heb ik het erg moeilijk mee gehad. Het stoppen met werken is een stukje verlies van je identiteit. Door je ziekte ga je allerlei dingen doen voor je ziekte, niet omdat je ze zelf wilt doen. Hier word je iedere keer mee geconfronteerd. Ik ben me bewust geworden van de tijd die je in je ziekte steekt en mijn hoofd dat maar door maalt. Het programma maakt je wakker, je kan direct met onderwerpen aan de slag. Hierdoor heb ik een nieuwe rol gekregen, ik kan op een nieuwe manier bijdragen. Het heeft me zelfvertrouwen gegeven om op zoek te gaan naar vrijwilligerswerk.

 

Wilt u meer weten over de programma's van Healthy Society?

Mail ons! 

Of vul het contactformulier in